Θυμήσου με..

Θυμήσου με, γράφει το blogger system και ίσως να ειναι και η πιο προσωπική φράση που έχω ακούσει εδώ και πολύ καιρό. "Θυμήσου με..", όταν όλοι νομίζουν πως είναι τόσο σημαντικοί που όλοι θα τους θυμούνται άνευ άλλου τινός. Εγώ πάλι ξεχνάω τον εαυτό μου και έτσι και όλα τα άλλα γύρω τα βλέπω ασήμαντα...
Διαβάζω τα bloggs των γύρω και όταν δεν έχουν αναμνήσεις γεμάτες πικρία, έχουν παράπονα. Όμως είναι κουραστικό κάτι τέτοιοιο. Ο φίλος anemos (www.naftilos.blogspot.com) τα λεει όπως πάντα σωστά, για το έργο που μπορεί να επιτελέσει κανείς στη ζωή. Να συγκεντρώσει βιώματα και γνώσεις και να τις κάνει κτήμα των νεότερων. Είναι μια υπέροχη πρόταση φιλοφικής θεώρησης. Για αυτό και σπάνια.
Με θυμάμαι να ψάχνω διαισθητικά έναν "δασκαλο" που εκτός του ότι θα σεβόνταν τον δικό μου τρόπο σκέψης, θα είχε κέφι να μου μεταδώσει πράγματα. Όχι, όμως, οι πολλοί φοβούνται την κοντινή ανθρώπινη σχέση που πηγάζει από το πνεύμα. Έτσι απέμεινα να διαβάζω άρθρα και bloggs, ασφαλης στον κόσμο μου, αναζητώντας τις φωνές στην έρημο που ψιθυρίζουν το δρόμο για την όαση.
Εγώ πάλι, με αγάπη και επιθυμία σκορπίζω ότι ξέρω..ετσι θα ήθελα και τους άλλους...

Να μας ζήσει το Περιβάλλον και ο Αλογοσκούφης!

Αν ο ουρανός ήταν λιγάκι πιο ψηλά, ίσως και να μπορούσα να πετάξω. όμως ξεχάστηκα από τα "πρέπει" και άφησα τη νιότη να μου γλιστρήσει από τα χέρια..
Ειναι περίεργο, τα τελευταία χρόνια, όποτε ανοίγω τη βρύση νιώθω ένα άγχος. Δεν θέλω να με φανταστώ μετά από 10 χρονιά. Όταν όλα θα γίνουν βίντεο από την Μπιαφρα.. Για αυτό όταν κοιμάμαι βλέπω το ονειρο που μου δίνει ασφαλεια, εκείνο που με διαβεβαιώνει ότι ένα πρωί δεν θα ξυπνήσω και δεν θα πειράζει που δεν έχω κάνει ιδιωτική ασφάλιση...

Αρχη

Καθε μέρα και ενας θάνατος.
Ο φίλος μου ειναι σκηνοθέτης. Ο Νικολαϊδης όταν είδε έργο του, αναφώνησε: επιτέλους η Ελλαδα βρήκε εναν σκηνοθετη.
Είχαμε βρει το αιμα για να κανει την επέμβαση. Ρουτίνα περιμέναμε. Τελικά όχι. Οι γιατροί φταίνε. Κάποιος δεν πρεπει να φταίει άλλωστε πάντα;
Δεν τον γνώριζα. Και όμως έκανα ότι μπορούσα για αυτόν. Σίγουρα τώρα θα μάθω περισσότερα για αυτόν.
Πότε ο ένας πότε ο άλλος, και όπως είπε ο Ανεμος, πάντα πίστευα ότι θα φύγω πρώτος...

Ξανα...

Ήρθα ξανα. άργησα. εμαθα πολλά, πέρασα περισσότερα, και τώρα αναρρώνω, πνευματικά και σωματικά.
Κάηκαν τα δάση, πλημμύρισαν οι πόλεις, χάλασε το ελάχιστο σιδηροδρομικό δίκτυο που έχουμε, πήγαν όλοι διακοπές και επιτέλους θα πληρώσουμε τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές από τον προϋπολογισμό.Α, θα έχουμε και εκλογες, εξπρές, αφού αργούμε σε όλα τα άλλα...
Δεν εχω πει ακόμη ποια είναι η Kozima, ε, αφού περασε τόσος καιρός,ας το πούμε και αυτό, ειναι η σύντροφος του Wagner. Κάποια σχέση είχε και με το Νιτσε....

Πλεον έχω κάποιες καινούριες οπες στο σώμα μου, ετρώθη δηλαδή η θνητότητα μου, από αυτό το μετερίζι τα πράγματα δεν θα είναι αλλιώς, θα είναι απλώς λιγάκι πιο ανθρώπινα...

Μπορεί η αλήθεια να αποκαλυφθεί στο πρόσωπό μας;

Εχθές το βράδυ με κάλεσαν για φαγητό. Το πρωί είχα δώσει εξετάσεις Εγκληματολογία και το βιβλίο ήταν για τη Φυσιογνωμική. Όταν ήμουν κουρασμένη αθελά μου βγήκε η αντίδραση να παρατηρώ τους συνδαιτημόνες. Τα χαρακτηριστικά τους. Οι δυο από τους τέσσερεις είχαν λιγάκι γαμψή μύτη. Δείγμα φιλοδοξίας και πείσματος, έγραφε το βιβλίο. Ένας άλλος στρογγυλή, όπως και όλα τα χαρακτηριστικά του, γενικά δείγμα καλοσυνάτου και αφελή ατόμου και η τέταρτη είχε οστεώδες πρόσωπο. Οι δύο πρώτοι αδύνατοι και οι δύο άλλοι κανονικοί προς γεματούτσικοι. Η αλήθεια είναι πως τρόμαξα. Δεν ήθελα να πιστέψω στη δύναμη χαρακτήρα που ίσως έκρυβαν τα χαρακτηριστικά των δύο πρώτων. Η αλήθεια είναι πως είχα υποψιαστεί τον χαρακτήρα τους, μα τώρα ταίριαζαν όλα. Μα μπορεί να συμβαίνει αυτό; Να μιλάνε τα χαρακτηριστικά του προσώπου για τον άνθρωπο;

Λιονταράκια χορεύουν στον εθνικό ύπνο..

Από την τελευταία φορά που καταχώρισα έγιναν πολλά. Με την επικαιρότητα δεν έχω καλή σχέση, αλλά είναι αναγκαία η σχέση με το κοινωνικό περιβάλλον γύρω μας. Σημείωσα το θάνατο της Blogger που πέθανε από καρκίνο και άφησε παρακαταθήκη το πόλεμο του φακελλώματος, τη σύνοδο των G8 στη Γερμανια και την καταστολή των διαδηλωτών, την αποχή των δικηγόρων (!) υπερ της προστασίας του περιβάλλοντος , την μη επιστροφή των δομημένων και την καταδίκη των πρυτάνεων της Παντείου σε 25ετη κάθειρξη. Με το έργο της κας. Στεφανή δεν ασχολούμαι, γιατί αυτά είναι διαφημιστικά-εθνικιστικά κολπάκια. Τώρα πως γίνεται την κόρη του πρωην Υπουργού του ΠΑΣΟΚ, νυν μελλοθάνατου, να σύρεται στα δικαστήρια από ανεγκέφαλους και θερμοκέφαλους και ο Υπουργός της ΝΔ να της συμπαρίσταται, νομίζω μόνο στην Ελλάδα γίνονται.Εντάξει μέχρι εδώ. Εγώ απόρώ γιατί αποκτήσαμε λόγο όλοι. όλοι μιλάνε, όλοι κρίνουν, όλοι υπάρχουνε μέσα από τη διαμαρτυρία και το δίκιο που τους πνίγει.
Εγώ πάντως θα περιμένω την κατεδάφιση των αυθαιρέτων στην παραλιακή την Κυριακή, να χορτάσω θέαμα και να νιώσω όπως στη Ρωμαική Αρένα. Επιτέλους, βρεθήκαμε στην εποχή που μας ταιριάζει. Μια ανύπαρκτη αυτοκρατορία, θριαμβέυει μόνο με τη βοήθεια των λιονταριών...
Τι κάνετε; - υπομονή...

Σεντόνια μνημης

Μιλάνε όλοι γύρω μου για μια ζούγκλα, για ένα μπορδέλο, για μια τεράστια κρίση. Φαίνεται αγνοούν όλοι τι συνέβαινε στο Μεσαίωνα, τι συνέβαινε στις Αυτοκρατορίες του 17ου αι., τι σήμαινε Τρομοκρατία τα χρόνια μετά τη γαλλική επανάσταση. Απλώς δεν άλλαξε τίποτα. Το δράμα του ανθρώπου συνεχίζεται. Όχι όμως ότι είναι χειρότερο. Όταν κόβεις κεφάλια στην πλατεία, ή μυρίζει καμένο κρέας στο δρόμο, δεν βλέπω πως σήμερα τα πράγματα είναι χειρότερα. Ίσως πολυπλοκότερα, ναι σίγουρα. Όπως όμως τότε ο απλός λαός έπινε στα καπηλειά και άπλωνε τα χέρια στα μπούτια των γυναικών, σα να ήταν καπούλια αλόγου, σήμερα πίνουν σφηνάκια καμικάζι, μιλώντας για τη Τζούλια Αλεξανδράτου κρατώντας ένα MAX στα χέρια.
Κουράγιο, ζωή είναι και θα περάσει, αυτά λεω στον εαυτό μου κάθε πρωί....Δροσερός και ξεκούραστος, διπλώνω το σεντόνι μου, όπως μετά από μια εκτέλεση που λεει και ο Τ. Λειβαδίτης...

Ποίηση σαν εικόνα

Την προηγούμενη εβδομάδα είδα σε κινηματογραφική προβολή μια γαλλική εκπομπή τηλεόρασης (έτος 1993) για (γάλλους κυρίως) ποιητές: Αραγκόν, Κοκτώ, Reverdy, Μαγιακόφσκυ...

Εκτός από 2, οι υπόλοιποι δεν ήταν στη ζωή και όμως συνδυάζοντας εικόνες από καφέ συνοδευόμενες από κείμενα, απαγγελίες από ηθοποιούς του θεάτρου, αφηγήσεις φίλων, φωτογραφίες, νόμιζες πως τους έβλεπες ζωντανούς. Ποίηση σε πρώτο πρόσωπο. Όταν νιώθεις τους στίχους ενός ποιητή, έχεις την ανάγκη να τον "δεις", έχεις την περιέργεια να μάθεις πως τον έβλεπαν οι σύγχρονοι του, πως τον σχολίαζαν, αν τον φοβόνταν, αν τον είχαν παρεξηγήσει. Ότι κάνουμε και εμείς στους ποιητές μας, ότι "παθαίνουμε" εμείς οι ίδιοι.

Jean Mari Droit το όνομα του σκηνοθέτη, με μια φωνή που σε κάνει να νιώθεις...τι σπάνιο...

"Δε λογαριάζω τις εβδομάδες.
Εμείς που είμαστε
κλεισμένοι μες στα πλαίσια του χρόνου
δε μοιράζουμε τον έρωτα σε μέρες
δεν αλλάζουμε τ΄αγαπημένα ονόματα.

Απέραντη γαλήνη.
μένω πλαγιασμένος
στα ρηχά μιας φεγγαροαχτίδας
χαυνώνοντας τη συγκίνησή μου με τ΄όνειρο
καθώς σε μιαν ακρογιαλιά του νότου.
Νιώθω μονάχα
κάπως περσότερο αποναρκωμένος.
Επάνω μου κυλούν,
λούζοντας με με χάδια,
οι θάλασσες της αιωνιότητας."

(μαγιακόφσκυ,Απόδοση:Γ. Ρίτσου, εκδ. ΚΕΔΡΟΣ)