Την είδα στο in.gr σχετικά με όντα που βρέθηκαν στο βυθό της ανταρκτικής. Αναρωτιέμαι, αν με απασχολούσε πιο πολύ η βιολογία των βυθών από ότι η ηλίθια καθημερινότητά μου, ήμουν καλύτερος άνθρωπος. Με βεβαιότητα η απάντηση είναι ναι, τουλάχιστον η φαντασία μου θα πήγαινε πολύ πιο μακριά από τα μπαλκόνια.
http://www.youtube.com/watch?v=Ryiy1yKAk80
Όλο το σαββατοκύριακο έβλεπα ταινίες, αφου το χιόνι με έκλεισε μέσα. Ανακάλυψα τον PER FLY ("Το παγκάκι", " Η κληρονομιά" και "Η Ανθρωποκτονία"), πολύ ενδιαφέρον Δανός σκηνοθέτης με καθαρή εικόνα και άποψη πάνω σε θέματα. Η τελευταία του ταινία για την πολιτική αντίσταση ήταν λιγάκι σαθρή, οι εικόνες όμως με αποζημίωσαν σε κάθε περίπτωση.
Η ζωή είναι μικρή για να κάνει κανείς όλα όσα θέλει, και ακόμη μικρότερη για να προλάβει να απολαύσει τους κόπους του από όσα έχει προσπαθήσει.
Quelle Miserabilite
Καθε πρωί απέναντι μου βλέπω δυο μαυρισμένα (από το μολύβη) μάτια, γεμάτα κούραση και απογοήτευση. Άλλαξε κοινωνική θέση μέσα σε 5 χρόνια, δηλαδή προς τα κάτω. Οι προοπτικές της ήταν να φτάσει την κορυφή και έφτασε τον πάτο, από την οργάνωση βιομηχανικών μονάδων έφτασε να φτιάχνει excel που της βγάζουν τα μάτια. Οπότε και εγώ που δεν είναι ούτως ή άλλως να φτάσω πουθενά, βλέπω μια καταραμένη ύπαρξη απέναντί μου και μου γυρνάνε τα άντερα με αυτό που ζω και αυτό που με περιμένει. Δεν μεγάλωσα με τρόπο που επέτρεπε να φανταστώ την κατάντια. Χωρίς να το καταλάβω, η κατάντια ήταν πάντοτε απέναντι μου, όμως όχι τόσο κοντά, στο διπλανό τραπέζι δηλαδή. Έτσι κάθε μέρα φεύγω με λίγη μαυρίλα παραπάνω. Που είναι το τόσο σημαντικο; ότι το κατεστραμμένο αυτό όν, οικτίρει τον εαυτό του και διαδίδει χιλιάδες ψέμματα για το παρελθόν της. Μια μυθοπλασία και μυθολογία ταυτόχρονα. Οπότε ο μηχανισμός "δεν πιστεύω αυτά που λες για να μη τρελλαθώ", κινητοποιείται και στα πραγματικά θέματα. Μια διασάλευση της πραγματικότητας. Πολύ απολαμβάνω αυτή τη συνύπαρξη, άκρως ξεθεωτική.
Δεν έχω πολύ χρόνο να διαβάζω blogs, και μάλιστα κάποιοι γράφουν πολλά, οπότε το να γράψω εκεί μου φαίνεται περιττό, γιατί συνήθως θα συμφωνώ και αν όχι απλά θα δείξω αρνητισμό...
Σ¨ημερα διάβασα για την απαισιοδοξία. Ακολουθώ τον κυνισμό και την απαισιοδοξία από όσο με θυμάμαι. και από την άλλη να δίνω ελπίδα και αισιοδοξία στους άλλους. Όχι γιατί υποκρίνομαι, αλλά γιατί προσπαθούσα να δω τις επιλογές τους με το δικό τους μάτι. Είναι κάποια χρόνια τώρα που έχω αλλάξει ολότελα στάση ζωής. Δεν κάνω κανένα σχέδιο για το μέλλον και αρνούμαι να με φανταστώ μετά από 5 χρόνια. Σκέφτομαι μήπως είναι τρόπος διαφυγής μπροστά τα προβλήματα, και ίσως είναι, όμως απο την άλλη αυτό προέκυψε από τη λογική ανάλυση των καταστάσεων γύρω. Δνε θα μπω σε γενικεύσεις.
΄Το περίεργο είναι σε μια συζήτηση με συγγραφείς, όπου μου είπαν ότι αν δεν είσαι απαισιόδοξος δεν μπορείς να είσαι δημιουργικός. Δεν το κατάλαβα ομολογω. Νομίζω απλά ότι για να προσεγγίζεις απαισιόδοξα τα πράγματα, ή είσαι ηττοπαθής ή είσαι υπερβολικά συνειδητοποιημένος και ευαισθητοποιημένος. Επομένως, πιθανόν στη δεύτερη περίπτωση να εισαι και δημιουργικός.Η έστω περισσότερο δημουργικός, καθώς οι αφορισμοί δεν οφελούν πουθενά.
Η συζητηση για το ένα ή το άλλο δεν έχει νόημα. ειμαι ορκισμένα απαισιόδοξη, αλλά αποφεύγω να το δηλώνω με τις απόψεις μου, γιατί δεν βοηθά κανέναν κάποιος πεσσιμιστής. Απλά μαυρίζει το κλίμα. Και ανέκαθεν προτιμούσα το ηλιόλουστο κλίμα...
Εχθές εξετάστηκα στο μάθημα του Εθνικισμου, "Η διεθνής Διάσταση του Εθνικισμού" και φυσικά την Κυριακή διάβασα τις εφημερίδες. Για τα γεγονότα του Σαββάτου και είδα και τη δήλωση ενός μέλους των ακροδεξιών που αρνήθηκε τη βία, αλλά επέμενε να προστατεύσει το χώρο για να κάνει τη διαδήλωσή του...με ποιο τρόπο; μάλλον με αυτόν που είδαμε όλοι. Διάβασα λοιπόν για το διαφοριστικό ρατσισμό, όπου οι ακροδεξιοι υποστηρίζουν την απόλυτη ιδιαιτερότητα ενός πολιτισμού (όχι πια "φυλής") που επιβάλλει την μη ανοχή του άλλου και προβάλει το φόβο της επιμειξίας. Με μια εμμονή στη "διαφορά". Αυτός ο ψυχολογικός όχλος που περιφέρεται χωρίς σκέψη, μόνο με μίσος αντί για συναίσθημα, που πάει; ίσως θα έλεγε κανείς ότι αυτοί τουλάχιστον έχουν μια βεβαιότητα-αυταπάτη ότι κάπου διαφέρουν, εγώ όμως δεν έχω καμία βεβαιότητα.
Και η εικόνα των παλαιστινίων που περάσαν σε διπλανή χώρα για να φάνε ψωμί, ομοίως με κάνει να ανησυχώ πως όσο πιο πρωτότυπα οδυνηρά πράγματα ακούγονται, τόσο πιο λίγες βεβαιότητες μπορούν να προκύψουν.
όλα γίνονται γρήγορα και δεν προλαβαίνεις να τα αντιληφθείς. Το ίδιο γεγονός δεν έχει βέβαι την ΄διια βα΄ρύτητα για όλους. Εγώ είχα την ευκαιρία να δω τον Α. Δαβή πέρυσι σε μια παράσταση και να ασκήσω την κριτική μου βεβαίως, φέτος υποκλίνομαι στο δέος του θανάτου του και όλα όσα είπε η έκανε παίρνουν άλλη αίγλη. Ιδίως ότα κάποιος υπηρξε δάσκαλος. Κάποιοων μαθητών. Που τον άκουσαν και τον αποκάλεσαν φωτεινό πνεύμα. Δεν γίνετια διάλογος επ αυτου. Ως έχει. Μένει έτσι. Και η απώλεια έτσι μένει. Η συνεργάτης μου δεν τον γνώριζε. για αυτήν ήταν ένας θάνατος ακόμη, όπως του κ. Χριστόδουλου, ο οποίος ίσως είναι η αφορμή για μια εθνική αργία, που όλοι επιθυμούμε. άνθρωπος και αυτός. Και οι αξίες και οι ιεραρχήσεις του δυτικού συστήματος καλά κρατούν.
Και όλα αυτά, ενώ ξεκίνησα με το ερώτημα που με τρώει τις μέρες αυτές. Γιατί ο πρωθυπουργός μας δέχτηκε να μας ξεπουλήσει στον αμερικανικό (κυρίως) κολοσσο λογισμικού. Γιατί το έκανε αυτό; δεν έπρεπε να μας ρωτήσει; Η ψήφος που του εδόθη δεν ήταν για αυτό το σκοπό. Για αυτό τα περιοδικάκια του Ινστιτουτου καραμανλή λιβάνιζαν ότι η καινοτομία στην Ελλάδα είναι πολύ πίσω; για αυτό τα έγκριτα περιοδικά μιλάνε για τη διείσδυση του ιντερνετ στην Ελλάδα; δεν περίμενα μια χώρα να ξεπουλιέται τόσο εύκολα και γρήγορα. φαντάζομαι δεν θα προλαβαίνουν να μετρήσουν τα έσοδα από το ξεπούλημα. θα το κάνουν όταν θα πάνε σπίτι τους με στομάχια γεμάτα για 3 γεννιές ακόμα...
